It was 25 years ago today …

Lap ! ‘k Heb weer prijs. Enkele keren per jaar kruip ik thuis achter het klavier van mijn laptop om even alleen en toch samen te zijn met mijn broer Paul. Drie mooie foto’s van hem staan hier al 25 jaar op mijn burootje, dicht bij mij. Slechts enkele seconden naar zijn website en… daar zijn ze weer. Natte tranen. “Lot oe goan, joenge, lot oe godverdoemme mor is goan,…” zei Gène Bervoets in de briljante Plastik Bags-song “Witte Lakens”. Gelijk heeft hij.
33 was ik toen Paul zijn laatste adem uitblies, eind 1990. 1991 was voor mij en mijn ganse familie een verschrikkelijk jaar. Maandenlang huilde ik ’s avonds warme tranen van verdriet. ‘k Liet ze altijd vloeien en ik was niet de enige… Amper enkele maanden later ging ook onzen “bompa Hermann” heen op zijn 86e. Ik ben er zeker van : zijn verdriet om Paul was er teveel aan.

25 jaar !? Onwaarschijnlijk toch hoe snel de tijd gaat.
Mijn vrouw Didi en mijn dochter Yana, nu bijna 22, heeft hij nooit gekend…
Paul kocht zich begin jaren 80 een Commodore 64 en kon er mee toveren,… internet, wifi, bluetooth, smartphones heeft hij evenmin gekend…
Op 26 mei 1968, hij 14, ik 11, zagen we samen, met beide grootvaders – op “den Heizel” – Beerschot de bekerfinale verliezen tegen Club Brugge. Raskin en Verheyen misten enkele penalties, Germinal Beerschot en KFCO Beerschot-Wilrijk bleven hem gelukkig bespaard…
Met bloedrode rapportcijfers van’t Atheneum van Berchem kwam hij maandelijks thuis, maar – in rekenen was Paul superieur – met 53 of 57 % als einduitslagen moest hij er nooit blijven zitten. Il faut le faire…
Om ter hoogste klimmen in de bomen van de bossen van Kasterlee, op picknickweekend met het ganse gezin…
Samen snorkelen in een azuurblauwe Spaanse zee aan de Costa Brava, er Ronde Van Frankrijk spelen op een kartonnen bord met coureurkes en valsspelen natuurijk want “zijn” Roger De Vlaeminck moest en zou winnen…
Ooit, ik een flinke tiener, hij dicht vooraan in de 20, hadden we een gemeenschappelijk lief, een buurmeisje… We lustten er beiden wel pap van…
Zijn eerste auto was een zilverkleurige Toyota Corolla. Ik reed hem er mee naar ’t station als hij als KROO ’s zondags naar Lüdenscheid moest vertrekken en mocht er dan in de week de bloemetjes mee buiten zetten…
Hij bouwkundig ingenieur, ik een prille economist, vroeg me een keer “Cash-flow, wat is dat eigenlijk ?”, maar nooit heb ik van hem een schaakpartijtje kunnen winnen…
Hij lachte me vierkant uit toen ik eind jaren 80 met JM enkele – op instorten staande – huizen kocht die we gingen verbouwen, maar was toch fier op zijn kleine broertje dat dat tot een goed einde kwam…
Straalverliefd kwam hij terug uit Oost-Duitsland waar hij met Sasja Handballclub Europees was gaan spelen… De wilde verhalen vertelde hij me in geuren en kleuren…

Zo kan ik nog wel even verdergaan… Memories…

U, jij, die deze website bezoekt, hebt ongetwijfeld ook allerlei herinneringen aan Paul, als jongetje, als rebelse tiener, als niet altijd zo vlijtige student, als soldaat-milicien, als scout (van ’t zevende knoopsgat), als sportman, als sportclubbestuurder, als zoon, als Sasja-quizmaster, als vader, als echtgenoot, als collega, als chef, als vriend, als broer, als nonkel Paul, als een ongelooflijke kerel, ….

… haal wat mooie herinneringen voor de geest dezer dagen en denk even aan hem, wij doen dat ook…

“As tears go by”, één van de allereerste eigen liedjes van de Rolling Stones moest oorspronkelijk eigenlijk “As time goes by heten. Kan het toepasselijker ?

Geniet u even mee van een dosis nostalgie ?

Antwerpen, 29 december 2015

Yves Hermann

Life goes on, tomorrow is another day.

Hey Paul,

29 december 1990.

Ik heb het even opgezocht. Twee weken eerder had onzen Beerschot  thuis tegen Standard verloren met 1 – 2. Twee maanden eerder waren we door den Antwerp uit de beker gewipt met 5 – 0! Het ergste moest dan nog komen, een degradatie…ineens naar derde klasse zelfs. Dat is je bespaard gebleven, spijtig genoeg ook het mooie dat (veel) later kwam: een bekerzege (weer tegen Club Brugge) en kampioenstitels als Beerschot-Wilrijk.

Lennon was al 10 jaar dood. Dat had je dus nog meegemaakt maar jij was een Rolling Stoner, niet? Nochtans – ik heb daar dikwijls aan teruggedacht – hield je in den beginne ook wel van ‘het lawaai’ van I want to hold your hand  van The Beatles.

Vicky was pas 14 geworden; Denny en Tommy 12. Hun leven moest nog beginnen.
Yarne was er nog niet. Die kwam 5 jaar later maar dat is een ander verhaal.

Ik was er pas 39 geworden en al 17 jaar getrouwd.

Onlangs kwam ik nog eens in een appartement in ‘den blok’ aan ’t Kielpark. Het leek me heel klein. Wat moet dat toch niet plezant geweest zijn, geen echt eigen kamer hebben. Studeren deed je bij mij op de kamer, slapen bij Yves.

Ongetwijfeld was de band met Yves heel hecht geworden toen ik het ouderlijke huis had verlaten. Maar ik denk – en daar heb ik ook al vaak aan gedacht – dat we nog dikwijls samen zouden gezeten hebben om over van alles en nog wat te babbelen. Dat heb ik al die jaren wel gemist.
Alhoewel ‘dikwijls’…? We zijn geen familielopers maar als we samen zijn is het toch altijd gezellig.

Toeval, o toeval…
Dinsdag 29 december 2015 – 14.50.
Op de radio is het de ‘1000 klassiekers van Radio 2’.
Op plaats 366 weerklinkt ‘Amsterdam’ van Kris De Bruyne, een lied dat me altijd aan jou doet denken. Die LP, blauwe hoes, fotootje van een jonge De Bruyne in ’t midden… Jij had ze.

Guy Hermann